Ертеде бір шуақты ауылда Айбар деген зерек әрі арманшыл бала өмір сүріпті. Ол сурет салуды, кітап оқуды, достарымен ойнауды жақсы көрген екен. Айбардың арманы – өскенде елге пайдалы азамат болу.
Бір күні ауыл шетінде Қара тұман пайда болыпты. Ол тұман адамдарға сыбырлап, алдап-арбап сөйлей алады екен.
– «Менімен жүрсең, уайымыңды ұмытасың, батыл боласың, бәрі қызық болады», – депті тұман Айбарға.
Алдымен Айбар сенбепті. Бірақ тұман күн сайын жақындай беріп, ақыры бала соның соңынан еріп кетіпті. Тұман ішінде жүрген сайын Айбардың көзі тұманданып, ойы шашырап, бұрынғы қуанышы жоғала бастапты. Достарынан алыстап, сабағы да нашарлапты.
Сол кезде Айбардың түсіне Ақ самал кіріпті.
– «Бұл – есірткі деген қара тұман. Ол адамды алдап, өмірін ұрлайды. Шынайы күш – таза ойда, білімде, еңбекте», – депті.
Ояна сала Айбар бәрін түсініп, тұманнан қашып шығыпты. Ол мұғаліміне, ата-анасына бар шындықты айтып беріпті. Олар баланы қолдап, дұрыс жолға бағыттапты.
Уақыт өте Қара тұман ауылдан біржола жоғалыпты. Ал Айбар арманына жетіп, басқа балаларға:
– «Есірткі – дос емес, ол болашақты ұрлайды», – деп айтып жүретін болыпты.
Содан бері ауылда бір заң қалыпты: «Таза өмір – жарқын болашақ».
Айзира Сәбитова,
№36 Ә.Тәжібаев атындағы мектеп-лицей оқушысы.
