Сарғайған күнделік шерткен сыр

6

0

Қазақ танымында «ер» де­ген ұғым – жай ғана батыр­лықтың емес, тұтас бір адам­дық болмыстың өлшемі. Ел басына күн туғанда қолына қару алып, бейбіт шақта ұрпақ өсіріп, ел-жұртына тірек бо­лу – нағыз азаматқа тән қа­сиет. «Ерлік – елге мұра, ұр­паққа ұран» деген аталы сөз­­дің астарында да осындай терең мән жатыр. Өйткені ха­лық жадында уақытша дүние емес, ел үшін еткен еңбек, жер үшін төгілген тер, ұр­пақ­қа қалдырған өнеге ғана сақталады. Сол себепті де қазақ қашанда «Жақсының аты өлмейді, ғалымның хаты өлмейді» деп, артында із қалдырған азаматын ұлықтап өткен. Саналы ғұмырын елге арнаған жанның бірі – Ұлы Отан соғысының ардагері, ұла­ғатты ұстаз Жағыпар Ос­панов.

Мақаламызға арқау еткен Жағыпар Оспановтың ғұмыры елдік пен өрлікке, ұстаздық пен парасатқа негізделген ғиб­рат жолы десек те болады. Қиын-қыстау кезеңдердің бар салмағын көтере жүріп, адам­дық биігін аласартпаған ол кісінің өмір жолы талай жанға үлгі екенін айта кеткен жөн. Өйткені бір адамның тағдыры арқылы тұтас бір қоғамның келбетін кескіндеп, бейнесін сомдауға болады.

Оның балалық шағы ел ба­сына түскен ауыр жыл­дармен тұспа-тұс келді. 1923 жылдың қыркүйек айында Шиелі ауданының Ортақшыл ауылында дүниеге келген ол жастайынан еңбекке арала­сып, өмірдің мәнін ерте ұғын­ды. Қиындықпен шың­дал­ған балалық шақ оның бо­йында төзімділік пен қайсар­лықты қалыптастырды. Бұл қасиеттер кейін майдан дала­сында да, бейбіт өмірде де ті­регіне айналды.

1940 жылы мектепті аяқ­таған жас жігіттің алға қой­ған арманы көп еді. Алай­да 1941 жылы басталған сұ­­рапыл соғыс оның ғана емес, миллиондаған жастың тағ­ды­рын күрт өзгертті. 1942 жылы небәрі он тоғыз жа­сында Жағыпар Оспанов та қолына қару алып, ел қорғауға аттанды. Орал қаласындағы әскери байланысшылар даяр­лайтын училищеде білім алып, радист мамандығын мең­гер­ген ол 1943 жылдан бас­тап майдан шебінде қызмет етті. Карель майданында Ке­ңес­тік Карелияны азат етуге қа­тысып, кейін ІІ және ІІІ Ук­раи­на майдандарында шай­­қасты. Оның жауынгерлік жо­лы Венгрия мен Австрияға дейін жалғасып, Ұлы Жеңіс күнін Прагада қарсы алды. Ол бірнеше рет өліммен бет­пе-бет келіп, ауыр жарақат алды. Бірақ соған қарамастан, қайта сапқа қосылып, күре­сін жалғастырды. Оның батыл­дығы мен табандылығы жоға­ры бағаланып, «Қызыл Жұл­дыз» орденімен, үш мәрте «Ер­лігі үшін», «Венаны азат ет­­кені үшін», «1941-1945 жж. Гер­манияны жеңгені үшін» ме­дальдарымен марапат­тал­ды.

Жағыпар Оспанов – соғыс шындығын жүрегімен сезініп, қағазға түсірген жан. Майдан даласында жүріп, күнделік жазуы оның рухани тереңдігін көрсетеді.

– Парағы сарғайған соғыс күнделігін қазіргі кезде әке­міздің көзіндей сақтап келе­міз. Сұрапыл соғыс­тың ақи­қат бейнесін танытатын қа­сиет­ті жәдігер – күнделік жай­лы 2010 жылы Қызыл­орда об­лыс­тық мәдениет басқар­ма­сының бастамасымен шыға­рылған «Майданнан хат» кі­­та­бына енгізіліп, бірнеше бей­нефильм түсірілді, респуб­ликалық және облыстық теле­арналардан жарық көрді, – дейді әке аманатын мұра, айтқан өсиеттерін өмірінің ұс­танымы етіп келе жатқан ұр­пақтары.

Бұл күнделік – жай жазба емес, ол уақытпен тілдескен, болашаққа аманат болған сыр. Қауіпке қарамастан, ол өз жазбаларын сақтап, ту­ған жеріне жеткізді. Оның әр жолында солдаттың сағы­ны­шы, үміті мен қайраты кө­рініс тапқан. «Противогаз, ши­­нель, каска сынды затта­рымды лақтырып кетсем де, күнделігімнен, ауылға жазып жүрген хаттарымнан айы­рыл­ған жоқпын. Оларды су өт­пейтін брезентке орап, кіш­кентай қапшығымның түбіне сақтадым» деп жазыпты май­дангер өз күнделігінде.

– Әкеміз Жағыпар Оспан­ов майданда қан кешіп жүріп, соғыстың ақиқат көріністерін ұқыптылықпен қағаз бетіне түсірген. Қалың дәптерді екі­ге бөліп, бірінші бетіне өзі ту­ралы біраз мәлімет жазған. Әлдебір жағдай бола қалса, кім екенімді, қайдан екенімді білсін деген болуы керек. Жаз­­ған­дарын қызғыштай қо­рып, көздің қарашығындай сақ­­та­ған, – дейді баласы Нұр­жан Жағыпарұлы.

Соғыс аяқталған соң да оның өмірі күрт өзгеріп кет­кен жоқ. Керісінше, жаңа бір жа­уапкершілік басталды. 1947 жылы елге оралған соң ұстаз­дық жолды таңдады. Ор­тақ­шыл ауылындағы мек­тепте ұзақ жыл бойы орыс тілі мен әдебиеті пәнінен са­бақ беріп, сан мыңдаған шә­кірт­­тің жүрегіне білім мен тәр­бие дәнін екті. Ұстаз болу тек білім беру емес, ол – адам қа­лып­тастыру. Жағыпар ағай осы міндетті терең тү­сін­ді. Шә­кірттеріне тек пәнді үй­ре­­тіп қана қоймай, өмірдің мә­нін ұғындырды. Май­дан күн­­де­лік­терінен үзін­ділер оқып, шәкірт­терінің бойы­на отан­­­сүйгіштік рухты сіңір­ді. Ол кісінің әрбір сөзі – өмір­ден алын­ған сабақ, әрбір ісі – өнеге. Өзінің ерліктерін еш­қашан алға тартпай, керісін­ше, соғыста қаза тапқан жол­дастарын еске алуды парыз са­нады. «Мен миллиондаған жауынгердің бірімін» деген сөзі оның адамдық болмысын айқын көрсетеді.

Тәлім-тәрбие берген әрбір шәкірті оны үнемі мақтан тұ­тып, тағдырына жол аш­қан ақылшы ұстаз ретінде ес­ке алады. Солардың ішінде шә­кірті Асанхан Ақпанбетов ағамыздың майдангер-ұстаз ту­ралы айтқан естелігіне ерек­­ше тоқталып өткенді жөн көр­дік.

– Ұлы Отан соғысының от-жалыны шарпыған заманда, ерлік пен елге деген сағыныш қатар өрілген еді. Сол бір сұ­рапыл жылдары Ортақшыл ауылынан майданға аттанған талай боздақтың ішінен тек үш кісі ғана туған топыраққа омырауын «Қызыл Жұлдыз» орденімен жарқыратып орал­ды. Солардың бірі ел мен ердің мақтанышы, ұстаздықтың ұлы жолына өмірін арнаған Жа­ғыпар Оспанов ағай еді. Соғыс жылдарындағы оның ерлігі ел жадынан өшкен емес. Жағыпар ағай соғыс да­ла­сындағы күндерін еске алған­да, көкірегін елге деген сағыныш кернеп: «Туған жер­ге барып, «Ортақшыл­дың» то­­пырағына етпетімнен тү­сіп құ­шақтап, содан өліп кет­сем, ар­маным болмас еді» деп тебі­реніпті.

Жағыпар ағай зайыбы Айым­жан апамен бірге сегіз бала тәрбиелеп-өсіріп, оларға адалдық пен еңбексүй­гіш­тіктің үлгісін көрсетті. Бүгін­де оның ұрпақтары елдің әр саласында еңбек етіп, әке ама­натын жалғастырып келеді. Ұстаздық жолды таңдаған әулет мүшелері – әкенің рух­ани мұрасының жалғасы.

Білім нәрімен сусындат­қан ұстазымның өмір жолы талайға бағыт берер шамшы­раққа тең дер едім. Қазіргі бейбіт өмірдің қадірін түсіну үшін осындай тағдырларды тану қажет. Қазақ ССР Бі­лім беру ісінің үздігі Жа­ғы­пар Оспанов – артында өш­­пейтін із қалдырған, ғұмыр жолында адамдық парасат биі­гіне көтеріліп, халқы­ның жү­регінен ерекше орын ал­ған қадірлі жан. Оның есі­мі мен батырлығы, тағы­лым­ға толы өмірі келе­шек ұр­пақ­қа үлгі болып, руха­ни қазынаға айна­ла береді. Май­дан­гер-ұстаз­дың атына өткен жылы Шиелі ауданы­ның орталығынан кө­ше бе­рілді. Кеудесін от пен оққа тосып, бүгінгі тыныш өмір үшін аянбай күресіп, же­ңіс жа­лауын көтерген қайсар жа­уынгер, бар ғұмы­рын жас буынның тәрбие­сіне арнаған кемеңгер тұлға Жағыпар Ос­пановтың жарқын бейнесі әр­дайым жадымызда сақталады.

Қасымхан ҚЫДЫРБАЕВ